Een vanzelfsprekend Bezield leven?

Hoe graag willen we elkaar laten geloven dat ons leven perfect is?

Dat we doen wat van ons verwacht wordt?
We groeien op in een liefdevol perfect gezin. Eentje zonder problemen.
Onze ouders kunnen het altijd goed met elkaar vinden?
We dragen de mooiste kleding die er is?
Onze bankrekening puilt uit!
We hebben de perfecte feestjes?
Het leven is o zo leuk?
We hebben alles wat ons hartje begeert?

Wat houden we graag de schijn op! We blijven het onszelf ook maar steeds wijsmaken.
Terwijl de werkelijkheid schrijnend is. Zelfs bijna taboe om erover te praten.
Want stel je voor dat je de waarheid spreekt over hoe je opgegroeid bent?
Zou je dan je gezin van herkomst schaden?
Zou dan een werkelijkheid boven water komen?
Dat het totaal niet perfect was? En dat, voor zover je nu kunt zien, je ouders daar ook niet zoveel aan konden doen. Anders hadden ze het wel anders gedaan toch?
Dat mijn generatie (de nu 40 / 50ers) helemaal niet zo perfect opgroeide zoals we dat willen laten geloven.
En dat de keerzijde is dat velen van ons vele donkere periodes kende (en nog kent) in zijn of haar leven.

Blijven vasthouden aan je verhaal, levert vaak ook iets op. En ja, wellicht voel je nu irritatie als je dit leest. Maar het is echt waar!
Want hoezeer we verantwoordelijk willen zijn voor ons eigen leven, is het ook erg fijn om dat niet te zijn. Op die manier is er tenminste nog een buitenwereld om boos op te zijn. Anderen om de schuld te geven aan een leven dat niet perfect is.

Terwijl je ook, beetje bij beetje, je verhaal onder ogen kunt zien. Doorleef het. Voel waar het vandaan komt en geef er een draai aan die jou gelukkig maakt. Want zoveel verantwoordelijkheid kun je wel dragen. En een ander kan jou niet gelukkig maken, dat moet je echt zelf doen.
Je hoeft namelijk niet in je verleden te blijven leven. Je hoeft niet een ander de schuld te geven van jouw situatie. Het is echt mogelijk om je lijden draaglijk te maken.

Durven accepteren dat het leven leuk is, is stap één. En dan ervaren dat daarin pauzes zitten. En in die balansmomenten is het shit, hel, zwaar… Geen idee welke termen je hier zou kunnen neerzetten. Ik hou het netjes, want mijn balansmomenten waren donker. Héél donker…
Verre van perfect. Vol boosheid. Boos op en verdrietig om mijn verleden en sommige mensen die deel uitmaakten hiervan. En lang, heb ik hier niet over durven vertellen. Ik vond mezelf dan een zeur!

Ondertussen ben ik vijftig mogen worden. En zijn er veel ervaringsjaren om bovenstaande verhaal te kunnen neerzetten. Ja, ik kan er zelfs de humor van inzien!
Ik heb, met hulp van (professionele) anderen en héél veel zelfhulp, geleerd hóé het anders kan. En, ook geleerd dat het delen van je verhaal helend kan zijn voor een ander.

Daarom deel ik graag mijn verhaal. Om een lichtje te kunnen zijn voor jou.
Voor een ander. Want uiteindelijk is veel van wat ik doe voor de ander.

Op 16 december 2017 maak ik je deelgenoot.
Met woord en zang neem ik je in vogelvlucht mee door mijn leven.
want héél graag vertel ik hóé mijn leven dé draai kreeg die ik eraan wilde geven.
Waar boosheid en verdriet plaats maakte voor zachtheid, zodat ik kan doen wat ik te doen heb!
En dat is een lichtbaken te zijn voor de ander. Een zacht stralend lichtpunt voor jou. 

Meld je aan door hier te klikken
info@brigittedoensen.nl of

Lieve groet, Brigitte

 

Geef een reactie